Daar is tie weer! Het tweede bericht, maar het eerste echt uit ons nieuwe thuis, Luang Prabang! De eerste avond gingen we recht uit het vliegtuig op huizenjacht. Een leuke manier om de omgeving te verkennen. In een auto met een local en met Kamon (collega van Caro) gingen we langs 5 huizen. Die zien er even wat anders uit dan in NL... Je kan
het het beste omschrijven als een vrij grote en brede garage met dito deuren op de begane grond. Boven zijn de slaapkamers meestal ruim aanwezig. Elke slaapkamer, heeft zijn eigen douche en toilet. Het andere uiterste was een "studio" deze bestond uit een kamer en een gat in de grond om de hoek. Dat leek ons wat te gortig. We besloten een nieuwe villa te betrekken, $800 per maand, een jaar vooruit betalen, alles nieuw en we mochten zelf de meubels uitzoeken.Maar toch misten we iets, dus toen de onderhandeling al bijna afgerond was, hebben we het alsnog afgeblazen. We misten een ziel in het huis. Klinkt een tikkie zweverig, maar als je hier nou toch bent, moet je ook wel het echte leven een beetje meekrijgen.
In de tussentijd had Aad afgesproken met een Duitser (Markus) om te praten over een baan. Dat ging redelijk succesvol, maar daarover later meer. In diezelfde meeting zei Markus dat hij ook nog een huis had wat hij wilde verhuren. Dus hop, meteen de auto in en gaan kijken. Het werkende leven is hier duidelijk minder gestructureerd en gepland dan in Nederland. Hoewel je in Nederland redelijk goed kunt inschatten hoe een werkdag eruit zal gaan zien, kan dat hier helemaal niet. Er komt van alles tussendoor en er is ook altijd tijd. “Baw Pen Nyang” = maakt niet uit, graag gedaan, it is ok..
Goed, terug naar het oude huis van Markus wat te huur stond (links). Schitterend uitzicht, niet lomp groot, wel een extra logeerkamer (!) en grote slaapkamer. Een keuken die half buiten ligt op een soort balkon en een stijl, betonnen paadje (oprit) vanaf de weg. Het had nog een likje verf nodig, maar dat is inmiddels gebeurd. Het is echt ons thuis geworden, alhoewel we nog wel wat moeten wennen. Zo hebben we bijvoorbeeld de deur van de logeerkamer in het slot getrokken en de sleutel is nergens te bekennen, 1 kamer minder dus voorlopig… Toevallig is de eigenaar van de locale “Blokker” een collega van Caro, dus het inrichten ging met korting.
Een mooi verhaal is nog wel het verhaal van het bed. In Vientiane is een soort van IKEA waar je goede bedden kan kopen, wij dus daar langs en een mooie uitgezocht. Maar hoe krijg je dat in LPB? Dat laat je dus naar het busstation sturen, daar wordt het bed en ons telefoonnummer aan een willekeurige driver gegeven en op hoop van zegen komt het dan jouw kant op. Dan bellen ze waar je precies woont (adressen en huisnummers kennen ze hier niet) en sjouwen ze het naar de slaapkamer. Verrassend genoeg liep dat redelijk soepel! Een ander probleem is een laken. Het is te heet voor een deken, dus heb je een laken nodig. Op de locale markt hebben we dat geprobeerd uit te leggen: niet mogelijk. Blijkt achteraf dat ze het fenomeen “laken” überhaupt niet kennen. Dat wordt dus opgestuurd uit NL!
En dan het werk. Aad werkt als Local Business Manager bij Tiger Trail Outdoor Adventures, een sustainable, community based, fair trek, tour operator met de nadruk op avontuurlijke tours. Hij moet de sales omhoog krijgen, een handboek van de organisatie schrijven en de boel professionaliseren. Een hoop te doen! En Caro is hard bezig met het inrichten van een nieuw kantoor en het aannemen van een project manager en promotie medewerker. Tot nu toe is het met name gericht op project management, veel regelen, coördineren, sturen en controleren. Leuk, maar tijdelijk. Hopelijk zit er een goede kandidaat tussen de sollicitanten die de functie van project manager op zich kan nemen, waardoor Caro op termijn meer de diepte in kan gaan en zich kan opstellen als echt adviseur ;). Later dan ook meer inhoudelijk over project en de microfinancieringsmarkt in Laos.
Een mooi verhaal is nog wel het verhaal van het bed. In Vientiane is een soort van IKEA waar je goede bedden kan kopen, wij dus daar langs en een mooie uitgezocht. Maar hoe krijg je dat in LPB? Dat laat je dus naar het busstation sturen, daar wordt het bed en ons telefoonnummer aan een willekeurige driver gegeven en op hoop van zegen komt het dan jouw kant op. Dan bellen ze waar je precies woont (adressen en huisnummers kennen ze hier niet) en sjouwen ze het naar de slaapkamer. Verrassend genoeg liep dat redelijk soepel! Een ander probleem is een laken. Het is te heet voor een deken, dus heb je een laken nodig. Op de locale markt hebben we dat geprobeerd uit te leggen: niet mogelijk. Blijkt achteraf dat ze het fenomeen “laken” überhaupt niet kennen. Dat wordt dus opgestuurd uit NL!
En dan het werk. Aad werkt als Local Business Manager bij Tiger Trail Outdoor Adventures, een sustainable, community based, fair trek, tour operator met de nadruk op avontuurlijke tours. Hij moet de sales omhoog krijgen, een handboek van de organisatie schrijven en de boel professionaliseren. Een hoop te doen! En Caro is hard bezig met het inrichten van een nieuw kantoor en het aannemen van een project manager en promotie medewerker. Tot nu toe is het met name gericht op project management, veel regelen, coördineren, sturen en controleren. Leuk, maar tijdelijk. Hopelijk zit er een goede kandidaat tussen de sollicitanten die de functie van project manager op zich kan nemen, waardoor Caro op termijn meer de diepte in kan gaan en zich kan opstellen als echt adviseur ;). Later dan ook meer inhoudelijk over project en de microfinancieringsmarkt in Laos.
Uitzicht huis
De taal: iedere dag een uur en dat lijkt ook wel genoeg. We hebben tot nu toe alleen nog medeklinkers en klinkers gehad, een goede basis maar nog niet genoeg om ook echt woorden of zinnen te maken. Misschien dat we later nog een keer een filmpje op de site kunnen zetten om de uitspraak aan jullie te laten horen ;)
Er komt een periode aan met veel reizen en het eerste bezoek! Volgende week Bangkok voor Caro: jaarlijkse conferentie van ACCU (werkgever) en trip naar Nepal voor Aad. Bob, vriend van Aad uit het Zuiden zit daar inmiddels al weer ruime 2 weken en is gearriveerd in basiskamp van de Mount Everest. Aad vergezelt hem in zijn laatste week Nepal en neemt hem ook meteen mee naar Luang Prabang waar we Bob 2 weken laten werken aan het openmaken van de deur van de logeerkamer ;)
Al met al erg positief hier en het kan alleen nog maar beter worden! Het ergste is achter de rug. Wil zeggen, Caro’s paspoort is samen met de rest van haar tas gestolen, erger kan dus niet. Tip voor iedereen in het buitenland (zeker als daar geen NL-ambassade voorhanden is en je dus met de chauvinistische, niet Engels sprekende, koppige Franse ambassade aan de slag moet); bewaak je paspoort met je leven! Baw Pen Nyang!…een retourtje Vientiane, een "Laissez Passer" rijker en helemaal nieuw paspoort met vingerafdruk straks in Bangkok. Luang Prabang mag dan wel enorm groeien in aantallen toeristen en alles wat daar bij komt kijken, maar volgens ons is er geen andere plek ter wereld waar mensen desondanks nog zo vriendelijk blijven, altijd lachen en genieten van het leven. Ze zullen nooit boos worden op je, dat is gezichtsverlies, dus dat doen wij dan ook maar. Het bevalt prima! Het is nu bijna avond, vanavond misschien spaghetti tussen de krekelgeluiden en morgenochtend ontbijt met uitzicht over prachtige heuvellandschap en DE temple van Luang Prabang!
Sabaaidii!
C&A
De taal: iedere dag een uur en dat lijkt ook wel genoeg. We hebben tot nu toe alleen nog medeklinkers en klinkers gehad, een goede basis maar nog niet genoeg om ook echt woorden of zinnen te maken. Misschien dat we later nog een keer een filmpje op de site kunnen zetten om de uitspraak aan jullie te laten horen ;)Er komt een periode aan met veel reizen en het eerste bezoek! Volgende week Bangkok voor Caro: jaarlijkse conferentie van ACCU (werkgever) en trip naar Nepal voor Aad. Bob, vriend van Aad uit het Zuiden zit daar inmiddels al weer ruime 2 weken en is gearriveerd in basiskamp van de Mount Everest. Aad vergezelt hem in zijn laatste week Nepal en neemt hem ook meteen mee naar Luang Prabang waar we Bob 2 weken laten werken aan het openmaken van de deur van de logeerkamer ;)
Al met al erg positief hier en het kan alleen nog maar beter worden! Het ergste is achter de rug. Wil zeggen, Caro’s paspoort is samen met de rest van haar tas gestolen, erger kan dus niet. Tip voor iedereen in het buitenland (zeker als daar geen NL-ambassade voorhanden is en je dus met de chauvinistische, niet Engels sprekende, koppige Franse ambassade aan de slag moet); bewaak je paspoort met je leven! Baw Pen Nyang!…een retourtje Vientiane, een "Laissez Passer" rijker en helemaal nieuw paspoort met vingerafdruk straks in Bangkok. Luang Prabang mag dan wel enorm groeien in aantallen toeristen en alles wat daar bij komt kijken, maar volgens ons is er geen andere plek ter wereld waar mensen desondanks nog zo vriendelijk blijven, altijd lachen en genieten van het leven. Ze zullen nooit boos worden op je, dat is gezichtsverlies, dus dat doen wij dan ook maar. Het bevalt prima! Het is nu bijna avond, vanavond misschien spaghetti tussen de krekelgeluiden en morgenochtend ontbijt met uitzicht over prachtige heuvellandschap en DE temple van Luang Prabang!
Sabaaidii!
C&A
